ପରକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ହିଁ ମଣିଷପଣିଆର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ ଲେଖକ: ଜୟପ୍ରକାଶ ନାୟକ ।

ମଣିଷ ଜୀବନର ସାର୍ଥକତା କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବାରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଅନ୍ୟର ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବାରେ ରହିଛି। ଆମ ସମାଜରେ ଧନ, ସମ୍ପତ୍ତି, ପଦପଦବୀ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠାକୁ ସଫଳତାର ମାପକାଠି ବୋଲି ଧରାଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଜଣେ ମଣିଷର ପ୍ରକୃତ ମହାନତା ତାଙ୍କ ପାଖରେ କେତେ ସମ୍ପତ୍ତି ଅଛି ସେଥିରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ତାଙ୍କ ଯୋଗୁଁ କେତେ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆଶାର ଆଲୋକ ଜଳିଛି, ସେଥିରେ ନିହିତ। ଅନ୍ୟର ଦୁଃଖକୁ ନିଜର ବୋଲି ଭାବିବା ଏବଂ ବିପଦ ସମୟରେ ସାହାଯ୍ୟର ହାତ ବଢ଼ାଇବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ମାନବିକତା।

ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ପାଇଁ ଧନୀ ହେବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ, ଆବଶ୍ୟକ କେବଳ ଏକ ଉଦାର ହୃଦୟ। କାହାକୁ ଦୁଇପଦ ଭଲ କଥା କହିବା, ଅସହାୟଙ୍କ କଥା ଧୈର୍ଯ୍ୟର ସହ ଶୁଣିବା, ଭୋକିଲାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା, ରୋଗୀଙ୍କୁ ଡାକ୍ତରଖାନାରେ ପହଞ୍ଚାଇବା କିମ୍ବା ଅସୁବିଧାରେ ପଡ଼ିଥିବା ଜଣଙ୍କୁ ଠିକ୍ ରାସ୍ତା ଦେଖାଇବା ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ। ବେଳେବେଳେ ଆମର ଏକ ଛୋଟ ପ୍ରୟାସ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରେ। ତେଣୁ ସାହାଯ୍ୟର ମୂଲ୍ୟ ତାହାର ପରିମାଣରେ ନୁହେଁ, ଏହା ପଛରେ ଥିବା ନିଷ୍କପଟ ମନୋଭାବରେ ରହିଛି।
ଆଜିର ବ୍ୟସ୍ତବହୁଳ ଜୀବନରେ ମଣିଷ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ, ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଓ ସଫଳତା ପଛରେ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଯାଇ ଅନେକ ସମୟରେ ମାନବିକ ସମ୍ପର୍କକୁ ଭୁଲିଯାଉଛି। ପଡ଼ୋଶୀର ଦୁଃଖ ଜାଣିବାକୁ ସମୟ ନାହିଁ, ଅସହାୟଙ୍କ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛିବାକୁ ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ। ଏଭଳି ପରିସ୍ଥିତିରେ ପରସ୍ପରକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାର ମନୋଭାବ ହିଁ ସମାଜକୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଦୃଢ଼ କରିପାରିବ। ବିଶେଷକରି ଯୁବପିଢ଼ି ନିଜ ଜ୍ଞାନ, ସମୟ ଓ ସାମର୍ଥ୍ୟକୁ ସମାଜର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ବିନିଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ରକ୍ତଦାନ, ଶିକ୍ଷାଦାନ, ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା, ଗରିବ ଓ ଅସହାୟଙ୍କ ସହାୟତା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟରେ ସାମିଲ ହେଲେ ସମାଜରେ ସହଯୋଗ ଓ ସହାନୁଭୂତିର ଭାବନା ବଢ଼ିବ।

ତେବେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ସମୟରେ ପ୍ରତିଦାନ, ପ୍ରଶଂସା କିମ୍ବା ପ୍ରଚାରର ଆଶା ରଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପ୍ରକୃତ ସେବା ନିରବରେ ମଧ୍ୟ ମହାନ ହୋଇପାରେ। ଯାହାର ସାହାଯ୍ୟରେ ଜଣେ ମଣିଷର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଶୁଖିଯାଏ, ମନରେ ଆଶା ଜନ୍ମ ନିଏ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ହିଁ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଫଳତା। ଆମେ ଯଦି ନିଜ ପରିବାର ପରି ସମାଜର ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭଲ ପାଇବା ଶିଖିବା, ତେବେ ଏକ ସୁନ୍ଦର, ସହାନୁଭୂତିଶୀଳ ଓ ମାନବିକ ସମାଜ ଗଢ଼ିବା ସମ୍ଭବ ହେବ। ମନେ ରଖିବା ଉଚିତ, ଆମେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ କେବଳ ନେବା ପାଇଁ ଆସିନାହୁଁ, କିଛି ଦେବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆସିଛୁ। ଅନ୍ୟର ଜୀବନରେ ଖୁସିର କାରଣ ହୋଇପାରିବା ହିଁ ମଣିଷ ଜନ୍ମର ପ୍ରକୃତ ସାର୍ଥକତା।