ଆସୁଛନ୍ତି ମା’ ଦୁର୍ଗା ।
ଲେଖକ: ଡ଼. ସତ୍ୟଜିତ ନାୟକ, ଆଇପିଏସ
ଶରତ ଆସିଲେ ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରକୃତି ଯେପରି ନିଜ ହାତରେ ଏକ ନୂଆ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଦିଏ। ବର୍ଷାର ଘନ ମେଘ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅପସରିଯାଏ। ଆକାଶର ନୀଳିମା ଅଧିକ ଗଭୀର ହୁଏ। ନଦୀକୂଳ, ବିଲପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ କାଶଫୁଲର ଧଳା ଲହରୀ ପବନ ସହ ଦୋଳିଉଠେ। ସକାଳର କୋମଳ ଖରା, ସନ୍ଧ୍ୟାର ମୃଦୁ ପବନ ଏବଂ ପ୍ରକୃତିର ନିରବ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମିଶି ମନରେ ଏକ ଅଜଣା ଆନନ୍ଦ ଜାଗ୍ରତ କରେ।
ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନ କେବଳ ଋତୁର ନୁହେଁ। ଏହା ଏକ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଅନୁଭବର ଆଗମନ।
ଗାଁଠାରୁ ସହର, ଛୋଟ ବସ୍ତିଠାରୁ ମହାନଗର—ସବୁଠାରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ପୂଜା ମଣ୍ଡପରେ ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ ଦେଉଛନ୍ତି କାରିଗର। କେଉଁଠି ଆଲୋକର ତୋରଣ, କେଉଁଠି ସାଜସଜ୍ଜା, କେଉଁଠି ମାଟିର ପ୍ରତିମାକୁ ଅନ୍ତିମ ରୂପ ଦେବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଶିଳ୍ପୀ। ପବନରେ ଧୂପର ବାସ୍ନା ସହ ମିଶିଯାଉଛି ଭକ୍ତିର ଉତ୍ସାହ।
ଢାକର ଶବ୍ଦ ଯେତେବେଳେ ଦୂରରୁ ଶୁଣାଯାଏ, ମନ କହିଉଠେ—
ଆସୁଛନ୍ତି ମା’ ଦୁର୍ଗା।
ମା’ଙ୍କ ଆଗମନ ଆମ ପାଇଁ କେବଳ ଏକ ପୂଜାର ଅବସର ନୁହେଁ। ଏହା ଆତ୍ମଚିନ୍ତନର ସମୟ। ଏହା ନିଜ ଭିତରକୁ ଦେଖିବାର ସମୟ। ଆମେ କେତେ ଭଲ ମଣିଷ ହୋଇପାରିଛୁ, ଆମ ସମାଜ କେତେ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ହୋଇଛି ଏବଂ ଆମେ ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ କେତେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଠିଆ ହୋଇପାରୁଛୁ—ଏସବୁ ପ୍ରଶ୍ନ ନିଜକୁ ପଚାରିବାର ସମୟ।
ମା’ଙ୍କ ଆଗମନ—ପ୍ରକୃତି ଓ ମନର ଏକ ମିଳନ
ଓଡ଼ିଶାର ପର୍ବପର୍ବାଣୀରେ ପ୍ରକୃତିର ଏକ ଅନନ୍ୟ ଭୂମିକା ରହିଛି। ଦୁର୍ଗାପୂଜା ଆସିଲେ ଶରତର ପ୍ରକୃତି ନିଜେ ଯେପରି ମା’ଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ବାହାରିଆସେ।
କାଶତଣ୍ଡିର ଫୁଲ ଆମକୁ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ବାର୍ତ୍ତା ଦିଏ—ପବିତ୍ରତାର। ନୀଳ ଆକାଶ ଦିଏ ମୁକ୍ତିର ଅନୁଭବ। ଶରତର ସ୍ୱଚ୍ଛ ପରିବେଶ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରେ। ଏହି ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟରେ ମା’ଙ୍କ ଆଗମନ ମନୁଷ୍ୟକୁ ନିଜ ମୂଳ ସହିତ ପୁଣିଥରେ ଯୋଡ଼ିଦିଏ।
ଆଜିର ଦ୍ରୁତ ଜୀବନରେ ଆମେ ଅନେକ ସମୟରେ ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଉଛୁ। ମୋବାଇଲ୍, ସୋସିଆଲ୍ ମିଡିଆ, ବ୍ୟସ୍ତତା ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନକୁ ଘେରି ରହିଛି। ଏଭଳି ସମୟରେ ଶରତ ଓ ଦୁର୍ଗାପୂଜା ଆମକୁ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଥମ୍ବିବାକୁ କହେ।
ପ୍ରକୃତିକୁ ଦେଖିବାକୁ, ପରିବାର ସହ ବସିବାକୁ ଏବଂ ନିଜ ମନକୁ ଶୁଣିବାକୁ।
ଦୁର୍ଗା—କେବଳ ଦେବୀ ନୁହେଁ, ଏକ ଚେତନା
ମା’ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ରୂପରେ ଆମେ ଅନେକ ଅର୍ଥ ଖୋଜିପାରୁ। ସେ ଶକ୍ତିର ପ୍ରତୀକ, ସାହସର ପ୍ରତୀକ, ନ୍ୟାୟର ପ୍ରତୀକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ ପ୍ରତିରୋଧର ପ୍ରତୀକ।
ଦଶଭୁଜା ମା’ଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଆମେ ନିଜ ଜୀବନର ବିଭିନ୍ନ ଦାୟିତ୍ୱର ପ୍ରତୀକ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବା। ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ସାମ୍ନା କରିବା ପାଇଁ ମନୁଷ୍ୟକୁ ଅଲଗା ଅଲଗା ଗୁଣ ଆବଶ୍ୟକ—ସାହସ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ବିବେକ, ନିଷ୍ଠା, ଦୟା, ଶୃଙ୍ଖଳା ଓ ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ଅଟଳତା।
ମା’ଙ୍କ ରୂପ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ଶକ୍ତିର ଅର୍ଥ କେବଳ ବଳ ନୁହେଁ। ପ୍ରକୃତ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ ଠିଆ ହେବାର ସାହସ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହେବାର ମାନବିକତା।
ନାରୀଙ୍କ ସମ୍ମାନ ହେଉ ମା’ଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ପୂଜା
ଦୁର୍ଗାପୂଜା ଆମକୁ ନାରୀଶକ୍ତିର ସ୍ମରଣ କରାଏ। ଆମେ ମା’ଙ୍କୁ ଶକ୍ତିର ରୂପ ଭାବେ ପୂଜା କରୁ। କିନ୍ତୁ ଏହି ପୂଜାର ପ୍ରକୃତ ସାର୍ଥକତା ତେବେ ହେବ, ଯେତେବେଳେ ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ନାରୀଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଓ ସୁରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ ହେବ।
ଜଣେ ମା’ ନିଜ ପରିବାରର ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ନ୍ତି। ଜଣେ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ଅନେକ ପିଢ଼ିକୁ ଜ୍ଞାନର ଆଲୋକ ଦିଅନ୍ତି। ଜଣେ ଡାକ୍ତର, ଇଞ୍ଜିନିୟର, ପୋଲିସ ଅଧିକାରୀ, ବୈଜ୍ଞାନିକ, କୃଷକ, ଉଦ୍ୟୋଗୀ କିମ୍ବା ଶ୍ରମିକ ଭାବେ ମହିଳାମାନେ ସମାଜର ପ୍ରଗତିରେ ନିଜର ଅବଦାନ ରଖୁଛନ୍ତି।
ତେଣୁ ମା’ଙ୍କ ପୂଜାର ଅର୍ଥ କେବଳ ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ନୁହେଁ। ଏହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି—ଆମ ଘରର ଝିଅକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବା, ତା’ର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା, ତା’ର ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଏବଂ ତା’ର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ସମାଜ ଭାବେ ସଚେତନ ହେବା।
ଯେଉଁ ସମାଜ ନାରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେହି ସମାଜ ହିଁ ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଆଧୁନିକ ସମୟର ମହିଷାସୁର
ପୁରାଣରେ ମହିଷାସୁର ଏକ ଅସୁର ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଆଜିର ସମାଜରେ ଅସୁରତ୍ୱର ରୂପ ବଦଳିଯାଇଛି।
ନିଶା ଯୁବପିଢ଼ିର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁଛି। ସାଇବର ଠକେଇ ଅନେକ ପରିବାରର ସଞ୍ଚିତ ଅର୍ଥ ହରଣ କରୁଛି। ମହିଳା ଓ ଶିଶୁଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଅପରାଧ ସମାଜର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାକୁ ପରୀକ୍ଷା କରୁଛି। ଅଫବାହ ଓ ଭୁଲ ତଥ୍ୟ କେବେ କେବେ ସାମାଜିକ ଶାନ୍ତିକୁ ବିପନ୍ନ କରୁଛି।
ଏସବୁ ସମସ୍ୟାର ବିରୋଧରେ ଲଢ଼ିବା ପାଇଁ କେବଳ ଆଇନ ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ଆବଶ୍ୟକ ସଚେତନତା, ପରିବାରର ଭୂମିକା, ଶିକ୍ଷା, ସାମାଜିକ ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ସମୁଦାୟର ସହଯୋଗ।
ପୋଲିସ ଅପରାଧୀଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଆଇନ ଅନୁଯାୟୀ ପଦକ୍ଷେପ ନେବ। କିନ୍ତୁ ଏକ ସଚେତନ ନାଗରିକ ଅପରାଧ ଘଟିବା ପୂର୍ବରୁ ତାହାର ସଙ୍କେତ ଦେଖିପାରନ୍ତି। ଏଠି ହିଁ ଜନସାଧାରଣ ଓ ପୋଲିସର ସହଯୋଗର ଗୁରୁତ୍ୱ।
ନିଶା ବିରୋଧରେ ସମାଜର ସଙ୍କଳ୍ପ
ମା’ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଆଗମନରେ ଆମେ ଆଉ ଏକ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇପାରିବା—ଆମ ଯୁବପିଢ଼ିକୁ ନିଶାରୁ ଦୂରେ ରଖିବା।
ନିଶା ବିରୋଧରେ ଲଢ଼େଇ କେବଳ ଅପରାଧ ନିୟନ୍ତ୍ରଣର ବିଷୟ ନୁହେଁ; ଏହା ଏକ ସାମାଜିକ ଆନ୍ଦୋଳନ। ଜଣେ ଯୁବକ ନିଶାରୁ ଦୂରେ ରହିଲେ କେବଳ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ପରିବାରର ଭବିଷ୍ୟତ ମଧ୍ୟ ସୁରକ୍ଷିତ ହୁଏ।
ଏଥିପାଇଁ ଯୁବମାନଙ୍କୁ କ୍ରୀଡ଼ା, ସାହିତ୍ୟ, ସଂସ୍କୃତି, ବିଜ୍ଞାନ, ଶିକ୍ଷା ଓ ସୃଜନଶୀଳ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଯୋଡ଼ିବା ଦରକାର। ଯେଉଁ ଯୁବକଙ୍କ ହାତରେ କ୍ରୀଡ଼ାର ଉପକରଣ, ପୁସ୍ତକ କିମ୍ବା ସୃଜନଶୀଳତା ରହେ, ସେହି ହାତକୁ ଅପରାଧର ଅନ୍ଧକାରରୁ ଦୂରେ ରଖିବା ସହଜ ହୁଏ।
ଉତ୍ସବ ହେଉ ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ଶୃଙ୍ଖଳିତ
ପର୍ବର ଆନନ୍ଦ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ। ତେଣୁ ଆମର ଆନନ୍ଦ ଯେପରି ଅନ୍ୟ କାହାରି ଅସୁବିଧାର କାରଣ ନହୁଏ, ସେଥିପ୍ରତି ଆମେ ସଚେତନ ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ପୂଜା ମଣ୍ଡପକୁ ଯିବା ସମୟରେ ଟ୍ରାଫିକ୍ ନିୟମ ପାଳନ, ଗାଡ଼ି ଚଳାଇବା ସମୟରେ ମଦ୍ୟପାନରୁ ଦୂରେ ରହିବା, ଶିଶୁ ଓ ବୟସ୍କଙ୍କ ଯତ୍ନ ନେବା, ଭିଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ସତର୍କ ରହିବା ଏବଂ ଆପତ୍କାଳୀନ ସୂଚନାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଆମର ଦାୟିତ୍ୱ।
ପୋଲିସ ଓ ପ୍ରଶାସନ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ନିର୍ବାହ କରିବେ। ପୂଜା କମିଟି ଓ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀମାନେ ସହଯୋଗ କରିବେ। କିନ୍ତୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଉତ୍ସବର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଭିତ୍ତି ହେଉଛି ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ସଚେତନତା।
ଅଫବାହ ନୁହେଁ, ସତ୍ୟକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା
ଆଜି ଆମ ହାତରେ ସୂଚନାର ଶକ୍ତି ରହିଛି। ଏକ ମୋବାଇଲ୍ ଫୋନ୍ ମାଧ୍ୟମରେ କୌଣସି ଖବର କିଛି ସେକେଣ୍ଡରେ ହଜାର ହଜାର ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଯାଏ।
ଏହି ଶକ୍ତି ଯେତିକି ଉପକାରୀ, ସେତିକି ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ।
ପୂଜା ସମୟରେ କୌଣସି ଅସତ୍ୟ ଖବର, ପୁରୁଣା ଭିଡିଓ କିମ୍ବା ଉତ୍ତେଜନାମୂଳକ ପୋଷ୍ଟ ଦେଖିଲେ ତାହାକୁ ତୁରନ୍ତ ଆଗକୁ ପଠାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପ୍ରଥମେ ତଥ୍ୟ ଯାଞ୍ଚ କରିବା ଦରକାର। ସନ୍ଦେହ ଥିଲେ ସମ୍ପୃକ୍ତ କର୍ତ୍ତୃପକ୍ଷଙ୍କ ନିକଟରୁ ସତ୍ୟତା ଜାଣିବା ଉଚିତ।
ଗୋଟିଏ ଦାୟିତ୍ୱହୀନ ପୋଷ୍ଟ ଯେଉଁ କ୍ଷତି କରିପାରେ, ତାହାକୁ ପରେ ଠିକ୍ କରିବା ସବୁବେଳେ ସହଜ ନୁହେଁ।
ପରିବେଶ ପ୍ରତି ଆମର ଦାୟିତ୍ୱ
ମା’ଙ୍କ ପୂଜା ପ୍ରକୃତି ସହ ଗଭୀର ଭାବେ ଜଡ଼ିତ। ତେଣୁ ପୂଜାର ଆନନ୍ଦ ଯେପରି ପରିବେଶ ପାଇଁ ଭାର ନହୁଏ, ସେଥିପ୍ରତି ଆମେ ଯତ୍ନବାନ ହେବା ଦରକାର।
ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ୍ ବ୍ୟବହାର କମାଇବା, ଆବର୍ଜନା ଏଣେତେଣେ ନ ପକାଇବା, ପୂଜା ଶେଷରେ ମଣ୍ଡପ ଓ ଆଖପାଖ ଅଞ୍ଚଳକୁ ସଫା କରିବା ଏବଂ ପରିବେଶବନ୍ଧୁ ଉପାୟ ଅବଲମ୍ବନ କରିବା ଆମ ସାମୂହିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।
ମା’ଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଯଦି ଆମେ ପ୍ରକୃତିକୁ ଅସମ୍ମାନ କରୁ, ତେବେ ଆମର ଭକ୍ତିର ଅର୍ଥ ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯିବ।
ପୂଜା ମଣ୍ଡପ ହେଉ ସାମାଜିକ ମିଳନର କେନ୍ଦ୍ର
ଦୁର୍ଗାପୂଜା ଆମ ସାମାଜିକ ଜୀବନର ଏକ ବଡ଼ ମିଳନ ପର୍ବ। ଅନେକ ଦିନ ପରେ ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଭେଟନ୍ତି। ପୁରୁଣା ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ ହୁଏ। ନୂଆ ପିଢ଼ି ପରମ୍ପରା ସହ ପରିଚିତ ହୁଏ।
ଏହି ସୁଯୋଗକୁ ଆମେ ସାମାଜିକ ସଚେତନତାର ମାଧ୍ୟମ କରିପାରିବା। ରକ୍ତଦାନ ଶିବିର, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସଚେତନତା, ନିଶାବିରୋଧୀ ଅଭିଯାନ, ମହିଳା ସୁରକ୍ଷା, ସାଇବର ସଚେତନତା, ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ଓ ଯୁବମାନଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ରୀଡ଼ା ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ—ଏସବୁ ପୂଜାର ଅଂଶ ହୋଇପାରେ।
ତେବେ ଉତ୍ସବ କେବଳ ମନୋରଞ୍ଜନ ନୁହେଁ, ସମାଜ ଗଠନର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଧ୍ୟମ ହୋଇଉଠିବ।
ମା’ଙ୍କ ଆଗମନ ଆମକୁ କ’ଣ ଶିଖାଏ?
ମା’ ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଆଗମନ ଆମକୁ ଅନେକ କଥା ଶିଖାଏ।
ଭୟ ନୁହେଁ—ସାହସ।
ଅନ୍ୟାୟ ନୁହେଁ—ନ୍ୟାୟ।
ଘୃଣା ନୁହେଁ—ସମ୍ପ୍ରୀତି।
ଅହଂକାର ନୁହେଁ—ବିନମ୍ରତା।
ନିରାଶା ନୁହେଁ—ଆଶା।
ବିଭେଦ ନୁହେଁ—ଏକତା।
ଏହି ମୂଲ୍ୟବୋଧଗୁଡ଼ିକ ଯଦି ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନର ଅଂଶ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ଦୁର୍ଗାପୂଜାର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଅର୍ଥ ଆହୁରି ଗଭୀର ହେବ।
ଆସନ୍ତୁ, ନିଜ ଭିତରର ଅସୁରକୁ ଜୟ କରିବା
ମା’ ଦୁର୍ଗା ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ—ଏହି ପୌରାଣିକ କଥାର ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ସନ୍ଦେଶ ଆଜି ମଧ୍ୟ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ।
ଆମ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ଭିତରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ଦୁର୍ବଳତା ରହିଛି—କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ଈର୍ଷା, ଅହଂକାର, ଅସହିଷ୍ଣୁତା, ଅବହେଳା ଓ ଅନ୍ୟାୟ ପ୍ରତି ନିରବତା। ଏହି ଦୁର୍ବଳତାକୁ ଜୟ କରିବା ମଧ୍ୟ ଏକ ପ୍ରକାର ଦୁର୍ଗାପୂଜା।
ମା’ଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ସହିତ ଯଦି ଆମେ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ କରିବାର ସଙ୍କଳ୍ପ ନେବା, ତେବେ ଉତ୍ସବର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅନେକଗୁଣ ବଢ଼ିଯିବ।
ମା’ ଆସନ୍ତୁ—ଆମ ହୃଦୟକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତୁ
ଏବେ ଚାରିଆଡ଼େ ମା’ଙ୍କ ଆଗମନର ପ୍ରସ୍ତୁତି। କେଉଁଠି ଢାକର ତାଳ, କେଉଁଠି ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନି। କେଉଁଠି ଆଲୋକର ଝଲମଲ, କେଉଁଠି ଭକ୍ତିର ନିରବତା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ହୃଦୟରେ ଏକ ଅପେକ୍ଷା।
ଆସୁଛନ୍ତି ମା’ ଦୁର୍ଗା।
ମା’ ଆସନ୍ତୁ—ଆମ ଘରକୁ ଆନନ୍ଦ ନେଇ।
ମା’ ଆସନ୍ତୁ—ଆମ ମନକୁ ସାହସ ଦେଇ।
ମା’ ଆସନ୍ତୁ—ଆମ ସମାଜକୁ ଏକତାର ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି।
ମା’ ଆସନ୍ତୁ—ନାରୀ ସମ୍ମାନର ନୂଆ ସଙ୍କଳ୍ପ ନେଇ।
ମା’ ଆସନ୍ତୁ—ଯୁବପିଢ଼ିକୁ ନିଶା ଓ ଅପରାଧରୁ ଦୂରେ ରଖିବାର ପ୍ରେରଣା ନେଇ।
ମା’ ଆସନ୍ତୁ—ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ ଠିଆ ହେବାର ଶକ୍ତି ନେଇ।
ମା’ ଆସନ୍ତୁ—ମାନବିକତାର ଆଲୋକ ନେଇ।
ଏଥର ମା’ଙ୍କୁ କେବଳ ମାଟିର ପ୍ରତିମାରେ ନୁହେଁ, ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ଖୋଜିବା। କେବଳ ମଣ୍ଡପରେ ନୁହେଁ, ନିଜ କର୍ମରେ ମା’ଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ ଦେବା। କେବଳ ପୂଜାର କିଛି ଦିନ ନୁହେଁ, ବର୍ଷର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ନାରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା। ଦୁର୍ବଳଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହେବା। ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖି ନିରବ ନରହିବା। ଅସତ୍ୟ ଖବରକୁ ଆଗକୁ ନପଠାଇବା। ପ୍ରକୃତିକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା। ନିଜ ସମାଜକୁ ନିଜ ଘର ଭଳି ଭଲପାଇବା।
ତେବେ ହିଁ ମା’ଙ୍କ ଆଗମନର ଅର୍ଥ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।
ଶରତର ଧଳା କାଶଫୁଲ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେବେଳେ ମା’ଙ୍କ ଆଗମନୀ ଶୁଣାଯିବ, ଆମ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ନୂଆ ଆଲୋକ ଜଳୁ।
ଆସନ୍ତୁ, ମା’ଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବା—ଭକ୍ତିରେ, ଶୃଙ୍ଖଳାରେ, ସେବାରେ ଓ ମାନବିକତାରେ।
ମା’ ଦୁର୍ଗା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଜୀବନରେ ଶକ୍ତି, ଶାନ୍ତି, ସାହସ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଭରିଦିଅନ୍ତୁ। ଆମ ସମାଜ ହେଉ ଅଧିକ ସୁରକ୍ଷିତ, ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ଓ ସମ୍ପ୍ରୀତିମୟ।
ଆସୁଛନ୍ତି ମା’ ଦୁର୍ଗା।
ଜୟ ମା’ ଦୁର୍ଗା।
— ଡ଼. ସତ୍ୟଜିତ ନାୟକ, ଆଇପିଏସ
ଆଇଜିପି, କେନ୍ଦ୍ରାଞ୍ଚଳ, କଟକ